Een tech pack voor kleding opstellen waarmee een fabriek echt kan produceren

Wat een tech pack is — en waarvoor het dient

Een tech pack is het specificatiedocument waarop een fabriek produceert: platte schetsen, een maattabel, constructiedetails, artworkplaatsingen, fournituren en stofeisen voor één model. Het bestaat zodat twee mensen die elkaar nooit hebben ontmoet — uw ontwerper en een patroonmaker in de fabriek — precies hetzelfde kledingstuk maken.

Een goed tech pack hoeft niet mooi te zijn. Het moet eenduidig zijn. Elke revisieronde waarin een fabriek iets moet navragen, voegt een week toe aan uw sampleplanning, dus het doel is een document dat vragen beantwoordt voordat ze worden gesteld.

Wat de fabriek als eerste leest

Fabrieken lezen tech packs niet van voor naar achter. De eerste doorloop gaat zo: maattabel (kunnen we dit graderen en snijden?), stofspecificatie (hebben we dit of kunnen we het inkopen?), constructieaanwijzingen (zijn er bewerkingen waarvoor we moeten plannen?), daarna decoratie (welke voorbereiding is nodig?). Orden uw document zodat het in die volgorde antwoord geeft, en de haalbaarheidsbeoordeling verloopt sneller.

De maattabel

Dit is het hart van het document. Vermeld voor elk meetpunt (borst, lichaamslengte, mouwlengte, zoom, manchet enzovoort) de maat per maatvoering, de tolerantie en hoe er wordt gemeten — een halve borstwijdte, plat gemeten 2,5 cm onder het armsgat, is een ander getal dan een volledige borstomtrek.

Neem een basismaat op met volledige maten en gradatieregels voor de rest, of een volledige tabel per maat. Vermeld de eenheden één keer, duidelijk, en meng ze nooit. Werkt u vanuit een kledingstuk dat u goed vindt, zeg dat dan — een fabriek kan een referentiesample opmeten en een tabel voorstellen.

Constructieaanwijzingen

Annoteer de platte schets met de bewerkingen die het kledingstuk bepalen: naadtypen (flatlock, coverstitch, Engelse naad), steekdichtheid, schouderband, zoomdiepte, bartacks op belastingspunten, ritstypen en lengtes. Alles wat niet is aangegeven, wordt op de standaardmanier van de fabriek gemaakt — wat prima kan zijn, maar een beslissing moet zijn, geen toeval.

Klaar om uw ontwerp als sample te laten maken?Offerte aanvragen

Artwork en plaatsing

Voor elke decoratie: het artworkbestand (vector voor zeefdruk en borduurwerk), de plaatsing gemeten vanaf een vast referentiepunt (“7 cm onder de kraagnaad, gecentreerd”), het formaat, de kleuren (Pantone-referenties, geen benaderingen op het scherm) en de beoogde techniek. Twijfelt u over de techniek, beschrijf dan hoe het artwork moet aanvoelen — een fabriek kan per stof bedrukken of borduren aanbevelen.

Fournituren, labels en verpakking

Som elk onderdeel op dat geen stof is: hoofdlabel, wasvoorschriftlabel, maatlabel, hangtag, knopen, ritsen, koorden, koordeindjes, polybag en markeringen op de omdoos. Vermeld wat u zelf aanlevert en wat de fabriek inkoopt. Wasvoorschrift- en samenstellingslabels zijn in de meeste markten wettelijk verplicht — heeft u nog geen definitieve labeltekst, markeer die dan als openstaand in plaats van haar weg te laten.

Veelgemaakte fouten die een sampleronde kosten

• Maten zonder toleranties — elke fabriek zal ernaar vragen.
• Screenshots van artwork in plaats van vectorbestanden.
• Plaatsingen relatief beschreven (“op de borst”) in plaats van gemeten.
• Een stof benoemd op gevoel (“premium zware katoen”) in plaats van op samenstelling en GSM.
• Geen basismaat vermeld, waardoor het graderen niet kan beginnen.
• Centimeters en inches door elkaar in één tabel.

Nog geen tech pack? Dat is een normaal vertrekpunt

Veel goede producten beginnen als een schets, een referentiefoto of het kledingstuk van een concurrent plus een lijst met wijzigingen. Een fabriek met een patroonafdeling kan de specificatie samen met u ontwikkelen — dat is ODM-ontwikkeling. Bij LOMERAQ bestaat de route “Kunnen jullie dit maken?” precies daarvoor: upload wat u heeft en een technisch specialist antwoordt met een maakbaarheidsbeoordeling, nog vóór enige verplichting.